Narito ang isang kwentong puno ng tensyon, tapang, at isang napakatamis na ganti.
NARINIG NIYA ANG NOBYO NIYA NA NAGSABING “PERA LANG ANG HABOL KO SA KANYA” ISANG ORAS BAGO ANG KASAL—PERO NAGLAKAD PA RIN SIYA SA ALTAR, HINDI UPANG SABIHING “I DO”, KUNDI PARA WASAKIN ANG BUHAY NITO SA HARAP NG LAHAT.
Isang oras na lang bago ang kasal ni Sofia at Mark. Si Sofia ang tagapagmana ng pinakamalaking pharmaceutical company sa bansa, samantalang si Mark ay isang simpleng accountant na akala ng lahat ay “Prince Charming” na mahal na mahal si Sofia.
Gusto sanang sorpresahin ni Sofia si Mark sa holding room nito bago magsimula ang seremonya. Dala niya ang isang regalo—ang susi ng bagong Ferrari na matagal nang pangarap ni Mark.
Papalapit na sana si Sofia sa pinto nang marinig niya ang tawanan sa loob. Kausap ni Mark ang Best Man nito na si Eric.
“Pare, congrats! Jackpot ka na talaga!” sabi ni Eric. “Pero sigurado ka ba? Parang hindi naman kayo bagay ni Sofia. Masyadong… boring.”
Natigilan si Sofia. Idinikit niya ang tenga sa pinto.
Narinig niya ang boses ni Mark. Isang boses na puno ng pangungutya na hindi pa niya narinig noon.
“Sus! Wala akong pakialam kung boring siya o kung mahal ko siya. Ang mahalaga, mahal ko ang pera niya,” tumawa si Mark. “Sa dami ng utang ko sa sugal, si Sofia lang ang sagot. Pagkatapos ng kasal, akin na ang kalahati ng kumpanya. Konting tiis lang, magiging bilyonaryo na rin ako.”
Parang binuhusan ng asido ang puso ni Sofia. Ang lalakeng akala niya ay kakampi niya, ay isa palang ahas na gagamitin lang siya pambayad ng utang.
Gusto niyang pumasok at sumigaw. Gusto niyang kanselahin agad ang kasal.
Pero tumigil siya.
Pinunasan ni Sofia ang luha niya. Tumingin siya sa salamin. Kung aatras ako ngayon, ako ang magmumukhang kawawa. Ako ang iiyak. Hindi pwede.
Kailangan niyang lumaban.
Tumunog ang kampana ng simbahan.
Nagsimula ang Wedding March. Bumukas ang malaking pinto.
Naglakad si Sofia sa aisle. Napakaganda niya sa kanyang gown. Lahat ng bisita ay mangiyak-ngiyak sa tuwa.
Sa dulo ng altar, naghihintay si Mark. Nakangiti ito nang pagkatamis-tamis. Umiiyak pa kunwari (tears of joy).
Ang galing mong umarte, isip ni Sofia habang naglalakad palapit.
Pagdating sa altar, hinalikan ni Mark ang kamay ni Sofia. “Ang ganda mo, Mahal ko. I’m so lucky.”
Ngumiti si Sofia. “Ako rin, Mark. Napakaswerte ko dahil nakilala kita nang lubusan.”
Nagsimula ang pari.
“Mark, do you take Sofia to be your lawfully wedded wife…”
“I do, Father,” sagot agad ni Mark nang walang pag-aalinlangan.
Bumaling ang pari kay Sofia.
“Sofia, do you take Mark to be your lawfully wedded husband, to love and to hold, in sickness and in health…”
Tumahimik ang buong simbahan. Hinihintay ang sagot ni Sofia.
Humarap si Sofia sa mikropono. Tumingin siya sa mga mata ni Mark.
“Mark, bago ako sumagot… may gusto muna akong iparinig sa lahat.”
Nagtaka si Mark. “Hon? Anong ibig mong sabihin?”
Sumenyas si Sofia sa Sound System Operator (na binayaran niya bago pumasok ng simbahan).
Biglang umalingawngaw sa buong speakers ng simbahan ang isang recording.
Voice ni Mark: “Wala akong pakialam kung boring siya o kung mahal ko siya. Ang mahalaga, mahal ko ang pera niya… Sa dami ng utang ko sa sugal, si Sofia lang ang sagot.”
Napa-gasp ang lahat ng bisita. Ang mga magulang ni Sofia ay napatayo sa gulat.
Namutla si Mark. Parang gusto niyang lamunin ng lupa.
“S-Sofia… let me explain… e-edited ‘yan!” nauutal na sigaw ni Mark.
Humarap si Sofia sa 500 bisita.
“Narinig niyo naman,” matatag na sabi ni Sofia. “Nandoon kayo para saksihan ang kasal, pero ang totoo, dinala ko kayo dito para saksihan ang katapusan ng lalakeng ito.”
Humarap siya kay Mark.
“Mark, ang akala mo makukuha mo ang yaman ko? Well, surprise. While walking down the aisle, na-send ko na sa lahat ng business partners natin at sa media ang recording na ‘yan. Alam na ng buong mundo na isa kang gold digger at gambling addict.”
“Sofia, wag! Masisira ako!” iyak ni Mark, lumuluhod at kumakapit sa gown ni Sofia.
Tinadyakan ni Sofia ang kamay ni Mark.
“Sira ka na, Mark. At yung utang mo sa sugal? Good luck. Dahil wala ka nang makukuha kahit piso sa akin.”
Tumingin si Sofia sa Pari.
“Sorry Father, walang kasalang magaganap. Pero tuloy ang handaan sa reception—celebration ito ng paglaya ko sa isang manloloko.”
Tumalikod si Sofia at naglakad palabas ng simbahan nang mag-isa, habang si Mark ay naiwang nakaluhod, umiiyak, at dinudurog ng tingin ng lahat ng tao sa paligid.
Naglakad si Sofia palabas hindi bilang isang misis, kundi bilang isang babaeng hindi nagpa-api.
